www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

Reacties van ex-collega’s op overlijden Paul

Bericht Jaap Meindersma 18 mei 2021
. . .
Paul was een kleurrijke man die absoluut geen blad voor z’n mond nam.
Ton was veel de diplomaat, Paul was gewoon boos als hij reden had (vaak terecht) om boos te zijn.
Hij heeft het me in mijn tijd in Almere ook best wel eens heel ingewikkeld gemaakt, gedreven als hij was om van De Hoekwierde een succes te maken. Dan dacht ik: “Hou nou eens op, je hebt wel gelijk maar ik kan ook niet alles veranderen”.
Maar ook daardoor hield hij me scherp, en daarmee de organisatie waarvoor ik verantwoordelijk was.
En zo werd Paul ook een beetje m’n testcase.
Als ik het hem kon uitleggen, dan wist ik dat het wel goed zat.
Ik hoop erg dat ik in Haarlem (waar ik sinds zes weken werk) ook mensen als Paul en Ton tegenkom. In ieder geval heb ik onze gezamenlijke geschiedenis gebruikt om mijn collega’s daar te inspireren.
. . .

Bericht Willem Stam18 mei 2021

Dag Ine,

Wat een prachtig en waardig afscheid was het vorige week voor Paul.
En wat een verhalen ! In alles Paul ten voeten uit.
Zo heb ik hem ook gekend, hoewel ik ook een andere Paul heb meegemaakt, in zijn werkperiode.

Terugkijkend zijn de 25 jaar dat Paul bij de overheid heeft gewerkt niet zijn gelukkigste geweest, denk ik.
Ergens paste hij niet in die bureaucratische werelden.
Doorgaans is daar weinig ruimte voor “wilde ideeën”.
Paul was in zijn element toen hij het werken in Hoekwierde ontdekte en hoe enorm betekenisvol dit kan zijn.

Toen ik het bericht van Paul kreeg heb ik een aantal collega’s uit de Helderse periode geïnformeerd.
Eén daarvan was Anne Pauline Huizinga, zij was toen organisatieadviseur bij de gemeente.
Inmiddels werkt zij al een groot aantal jaren in Haarlem.
Samen hebben wij Paul vorige week gememoreerd.
En vanmorgen stuurde zij mij onderstaand bericht van haar directeur.
Ik deel het graag met je.

Groet Willem

Weekbericht Jaap Meindersma 18 mei 2021 aan medewerkers Fysiek Domein en college Haarlem & Zandvoort incl. griffiebureaus

Beste collega’s

In 2010 maakte ik in Almere de overstap van de dienst Stedelijke Ontwikkeling naar de dienst Stadsbeheer. In veel gemeenten zijn er best grote verschillen tussen die disciplines, en ze begrijpen elkaar niet altijd even goed. In Almere was dat vrij extreem het geval. Dat kwam vooral door het feit dat de ontwikkelaars – plat gezegd – hun gang konden gaan in weilanden waar niemand woonde, en dat de beheerders daarentegen steeds meer te maken kregen met inwoners die hun eigen opvattingen hadden over de beslissingen van de gemeente. Of daar zelf met raad en daad invloed op wilden uitoefenen.

Eén van de eerste onderwerpen waar ik iets mee moest bij Stadsbeheer was de wijk ‘De Hoekwierde’. Dat wijkje ligt aan de rand van Almere Haven, tegen de dijk aan. De gemeente had daar net groot onderhoud uitgevoerd en de bewoners waren er bepaald niet gerust op dat we vervolgens de wijk goed zouden beheren. Zij besloten het heft in eigen hand te nemen en zelf verantwoordelijk te worden voor het dagelijks beheer van de openbare ruimte. De gemeente vond dat vreselijk ingewikkeld. Want konden die bewoners dat wel? En hoe wisten we dan dat de kwaliteit op orde bleef? En wat nou als de bewoners het niet vol zouden houden? Konden ze wel de continuïteit garanderen? Bewoners en Stadsbeheer kwamen in een soort vergaderrotonde terecht, met toenemende frustraties aan beide kanten.

Tegelijkertijd wilden we dit ook graag. Ik bleek één van de initiatiefnemers van De Hoekwierde te kennen, en samen met mijn collega gingen we bij hem en zijn mede-initiatiefnemer aan de keukentafel koffie drinken. Eerlijk gezegd, los van alle ingewikkelde discussies wilde ik vooral graag van hen weten wat ze bezielde om op hun vrije zaterdag in de parken van de gemeente te gaan harken. Het werd een heel leuk gesprek, en met steun van de wethouder besloten we om het gewoon maar te proberen. Ons gezamenlijke motto werd: hoe minder we afspreken, des te beter het is. Want hoe meer regels de gemeente meegeeft, des te meer tegencondities en voorwaarden stellen de bewoners. De belangrijkste afspraak: als het onduidelijk wordt bellen we elkaar even. En intern besloten we: als het fout gaat, dan horen we het vanzelf. Bewoners melden zich, vragen of we het beheer weer terug willen nemen, we ruimen één keer goed op en het is duidelijk dat het experiment niet werkt.

Maar het tegenovergestelde gebeurde. Na ruim tien jaar ligt het wijkje er fantastisch bij, op een kwaliteitsniveau dat de gemeente of de aannemer nooit zou kunnen realiseren. Ze maakten nieuwe natuur aan de rand van de wijk, realiseerden kunst in de openbare ruimte, vergrootten de biodiversiteit. De samenhang in de wijk werd groter, buren leerden elkaar beter kennen en zelfbeheer bleek ook een goed antwoord op eenzaamheid te zijn. Uit heel Nederland kwamen gemeenten en buurtorganisaties geïnteresseerd kijken.

Vorig jaar september overleed mijn kennis Ton Huijzer, veel te vroeg. Hij werd opgebaard op het open veld, midden in de wijk, zodat binnen de corona-regels iedereen afscheid van hem kon nemen. Niet alleen vele buurtbewoners deden dat, ook een grote groep collega’s. De afstand tussen gemeente en wijkbewoners bleek niet groter, maar juist kleiner te zijn geworden. Twee weken geleden trof het noodlot opnieuw de wijk, toen ook Paul Weber, zijn partner in crime, onverwachts overleed. Opnieuw was ik daar om afscheid te nemen, opnieuw met heel veel anderen.

Ik heb ontzettend veel van Ton en Paul geleerd. Want juist door hun vasthoudendheid en steeds weer nieuwe initiatieven moesten wij na blijven denken over de rol van de overheid, over de ingesleten routines, over de regels die lang niet altijd meer relevant bleken te zijn. Ik hoop dat de bewoners het volhouden om de gemeente te blijven uitdagen, ook nu de twee initiatiefnemers er niet meer zijn.

Jaap Meindersma

 

Thema door Anders Norén