www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

Paul op de vrijdagse fietstochten

Toen de orthopeed chirurg met schroeven en bouten uit zijn meccanodoos Paul zijn enkelgewricht definitief vastzette, was het voor hem afgelopen met schaatsen, wandelen en volleyballen.

Fietsen was vanaf dat moment de enige activiteit die hij nog redelijk ‘pijnloos’ kon uitvoeren.

Iedere vrijdagochtend gingen wij met de fietsen ‘in de bus’ het land in.
In de bus hadden wij eerst de ‘Keek op de Week’

 

Trump, Corona, Ajax, Rutte, de Slimste Mens, de kleinkinderen en alle andere actuele zaken van die afgelopen week kwamen aan de orde.
Soms zo verdiept in onze discussie dat wij een afslag op de snelweg misten, verkeerd voorsorteerden of op de opritstrook moesten terugrijden om te keren!

Op de fietsroutes misten wij, druk kletsend, ook regelmatig een routenummer.
Wij fietsten door natuurgebieden, langs rivieren en door dalen, steden en dorpjes.
Onderweg gaf Paul college over vogels, bomen, kruiden en landschappen.

Er kwam zoveel informatie op mij af dat ik af en toe ‘door de bomen het bos niet meer zag’, maar fietsend door het Gooisch natuurreservaat, de Utrechtse heuvelrug of de Veluwe had ik na een bepaalde tijd wel door dat ik bij een vraag van Paul over dit landschap, ondanks dat ik een ‘asfaltcowboy’ was, de grootste kans had met het antwoord “pleistoceen”.

Grappig moment was ook dat een groep Schotse hooglanders met jong, achter Paul aan ging omdat hij dwars door de groep heen wilde fietsen.
Ik bleef glimlachend op veilige afstand toekijken.
Later zei ik tegen Paul dat ik wel ‘stand-by’ was gebleven om hem eventueel te redden.

Bijzonder was ook dat Paul een enkele keer aan het eind van een tocht kramp kreeg in zijn sterk geatrofieerde kuitspier.
Paul met kramp, voor zijn enkelkwetsuur net zo zelden als een kampioenschap van PSV nu.
“Gaat het een beetje” vroeg ik hem dan meelevend, om af te sluiten met “lekker voor je”!
Elkaar een beetje ‘dollen’ hoorde erbij.

Tijdens de fietstocht spraken wij ook over meer emotionele onderwerpen.
Het overlijden van mijn zoon Thierry, het recent overlijden van zijn goede vriend Ton Huijzer en zijn schoonzus Marja, maar spraken ook over zijn ‘parlement Ine’, met wie hij al zoveel jaar gelukkig was en het zo getroffen had, ondanks dat zij hem af en toe opzadelen met ingewikkelde projecten zoals een zwembad in de tuin en een buitenkeuken in zijn mooiste tuinborder.

Paul’s mooiste project was echter de natuur speelplek in de Hoekwierde, ontstaan door samenwerking van vele vrijwilligers in de wijk.
Wat gaf deze Plek hem een voldoening, hij raakte er niet over uitgesproken.
Dit was zijn ideaalbeeld om zijn Bram, Tim, Lars en Daan te zien spelen en opgroeien op een veilige, uitdagende en leerzame plek met sociale harmonie tussen kinderen en ouders.
Ik spreek de wens uit dat de wijkgenoten Paul’s erfenis zullen koesteren en voortzetten.

Paul bedankt voor de vele fijne sportmomenten die ik samen met jou beleefd heb en dank voor je oprechte vriendschap.

Rust in vrede,   Adieu.

Jan van Haastrecht

Thema door Anders Norén