www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

Paul en de volleybal

Afgelopen zaterdag  hebben wij als volleybalteam afscheid genomen van Paul. Wij zongen in de tuin een aantal liederen waarvan we wisten dat hij ze mooi zou vinden. We hoorden van Ine dat hij ons gehoord had, hij zwaaide met zijn magere arm. Wij zongen en hoorden in ons hoofd Paul uit volle borst meezingen.

In 1983 meldde hij zich bij de vv Almere Haven. Het was duidelijk dat hij behoorlijk boven ons niveau zat, hij paste zich aanvankelijk rustig aan Hij werd onze trainer!
En hij bleef dat ruim 30 jaar.

Ook trainde hij de dames, zij waren ook blij met hem . Alleen die kleding…..wij weten dat uiterlijk voor Paul uiterst belangrijk was, hij koos altijd iedere morgen met zorg zijn kleding uit, dat zag je meteen als hij op zijn roestige fiets de sporthal binnenzeilde met de klei nog aan zijn laarzen. Zij gaven hem als dank voor zijn inzet als trainer een nieuwe broek met als tekst: verboden om in deze broek grasmaaiers en  afwasmachines te repareren.

Paul bereidde zijn trainingen intensief voor. Hij noteerde alles in zijn beruchte “schriftje”. In het schriftje stonden ook percentages, trainingsopkomst, gemiddeld 82% , Paul zelf 100%. Conclusie: wij hebben het altijd ontzettend leuk gehad in de sporthal. Hij benaderde iedereen ook altijd met veel tact. Een nieuw lid dat voor het eerst kwam trainen sprak hij tijdens een set toe met de bemoedigende woorden: He lantaarnpaal, zou je niet eens bukken? Overigens maakte hij het later  na zo’n uitval ook meteen weer goed.

Berucht zijn zijn uitvallen als het niet goed ging: GVDG (Paul sprak deze vloek natuurlijk inclusief klinkers uit), GVDG , stelletje beginners, jullie kunnen er niets van”. U merkt, het was vaak heel gezellig

Overigens werd het schriftje ook wel misbruikt door ontevreden spelers die er naast gezet werden.

De naam Weber was berucht in het hele Gooi, Paul had nogal een groot rechtvaardigheidsgevoel en kwam dus geregeld in aanraking met scheidsrechters, op deze foto zie je de verontwaardiging op Paul zijn gezicht, als dit gebeurde dan was het alarmfase 4 voor de scheids. Later werd Paul milder en namen de zoons zijn rol  richting scheidsrechter over,

Wederom typerend voor Paul: beachvolleybal dit typeerde Paul als doener, hij begon achter zijn huis een stuk bos te ontginnen om zijn eigen beachvolleybalveld te maken. Wij hebben daar vele jaren heerlijk in het zand gespeeld, en gingen daarna bezweet bij Ine aan het bier en de bitterballen en bespraken we de wereldpolitiek, gesprekken waarbij Paul een belangrijke schakel was met zijn kennis van vooral politieke ,sociale en milieu onderwerpen.

Jaarlijks hadden wij een zgn  teamuitje, we reisden dan naar het gebied waar iemand opgegroeid was, Paul leidde ons rond in de IJmond, we dronken koffie bij moeder Weber in Driehuis, we zagen het duin waar hij de liefde had bedreven met zijn Ine, wij leerden hem hoe je een baby verschoont toen hij voor het eerst opa werd.

Bij een van die teamuitjes bezochten we met de trein de prachtige stad Keulen. We begonnen met een bezoek aan het Eau de Cologne museum, op zich een interessant gegeven, 10 heren op leeftijd die eau de cologne flesjes kwamen bekijken. Paul was bij onze reisjes altijd zeer geïnteresseerd in musea, las ook bijna alle bordjes bij tentoonstellingen. Na dit bezoek stapten we op de fiets om zo nog meer bezienswaardigheden van de stad Keulen te gaan bekijken. Na zo’n 10 minuten ontdekte iemand een aantrekkelijke Biergarten, zonder een woord te zeggen stopten wij en gingen naar binnen. Paul reed verder en brulde “Niets Biergarten, eerst de route afmaken”. Wij besloten om dit keer het bevel van de trainert niet op te volgen en bestelden een biertje. Paul keerde iets later om en sloot mokkend maar toch ook grijnzend aan en bestelde een cola, zijn lijfdrank.

Nadat Paul zijn  volleybal carrière had beëindigd omdat er zoals hij zei “een paar keilbouten in zijn enkel gingen” bleef hij bij het team betrokken, hij werd onze scheidsrechter een deelnemer aan onze eetvereniging.

Paul genoot van deze bijeenkomsten, niet eens voor het eten maar van het onbekommerd lachen, ouwehoeren, scherp discussiëren…..

We zullen Paul bij deze etentjes ontzettend missen, de stoel van “de trainert” zal leeg blijven. Hij heeft veel voor ons als team maar ook als individu betekend, zijn gedrevenheid, zijn absolute authenticiteit, zijn energie, zijn sociale bewogenheid……..Paul, bedankt voor alles wat we van jou geleerd hebben, bedankt voor je vriendschap, wat we ook in de toekomst zullen doen, je zult er in onze gedachten bij zijn….

Frank Smit

Thema door Anders Norén