www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

in memoriam Paul – zwager Jaap

Heiloo, 7 mei 2021


Op 1 mei, “Rooie dag”, overleed mijn zwager Paul.
Een datum die hij achteraf wel had weten te waarderen,
want een licht communistisch trekje had hij wel.

In 1972 fietste hij letterlijk onze familie binnen,
en nam hij naast een baard en lange haren,
vooral veel (in onze ogen) wilde ideeën mee.

Want hij was zeker van plan om na zijn studie weg- en waterbouw,
(die hij voor zijn ouders nog netjes cum laude zou voltooien)
aan een herstart te beginnen,
en het roer radicaal om te gooien.

Tijdens zin studie Weg- en Waterbouw liep hij stage bij de aanleg van de A9.
Wij “de Laurenten” waren maar wat blij met die gigantische asfaltering:
in één keer rechtstreeks met de auto naar de wintersport.
Paul echter ervoer, toen milieuactivisten op zijn stageadres kwamen demonstreren, voor het eerst waar echt zijn hart lag; namelijk bij de actievoerders!
Hij voorzag hen dan ook ruimhartig van informatie om hun volgende protesten mee voor te bereiden.
Tegenwoordig trekt wel of niet vaccineren een verwoestend spoor door families en vriendschappen,
bij ons was het de aanleg van de A9
(Het is trouwens nog steeds een perfecte verbinding van Heiloo naar Almere)

Dit was het eerste voorbeeld om aan te geven hoe Paul in het leven stond.

Naarmate hij ouder en wijzer werd kregen wij meer begrip en meer waardering voor zijn standpunten en zeker voor zijn ideeën
Hij werd minder anti dit en anti dat, hij werd milder en zelfs inspirerend
Want laten we wel wezen, Paul was zijn tijd ver vooruit

Terwijl er in de jaren zeventig nog woonwijken waren neergezet op een gifbelt of op zwaar verontreinigde bouwgrond,
was hij met zijn studie Milieuhygiëne aan de universiteit van Wageningen al bezig met het oplossen en voorkomen van dit soort rampen en zelfs hoe je woningbouw en natuur- en milieubehoud beter kon integreren.

Paul was in alles  wat hij deed en wat hij van anderen verwachtte fanatiek,
het was bij hem net als in de film van De Beentjes van Sint Hildegard:
“Het was An of Oet”
“Nooit Pianisimoooo”
De lat bleef altijd hoog.
Hij had de regie,
ook op zijn sterfbed.
Hij gaf mij twee uitgeschreven blaadjes,
met de opdracht om er bij de uitvaart wat van te maken
en de opdracht dat het feitelijk moest kloppen
en de opdracht af en toe grappig moest zijn

Ik ben drie jaar jonger dan hij,
maar ik keek lang naar hem op als een oudere broer.
Toen Paul, Ine en ik in 1975 naar Italië fietsten,
zette hij dagelijks de route uit op de Michelin-kaarten en reed hij voorop.
Als we fout reden keerden we vanuit principe nooit om, maar op de stand van de zon vervolgden we onze weg totdat we weer op de goede route waren.
Ik werd voor het eerst van mijn leven op bloeiende wilde orchideeën gewezen,
mijn zus en ik werden onderwezen over het ontstaan van de Alpen,
de gletsjers en hun smeltrivieren.

Wij volgden en luisterden gedwee.

Hier staan we in de zomer van 1975 letterlijk op het hoogste (en hoogte) punt van onze tocht; boven op de Sint Gotthard.
Pas kortgeleden konden we hem eindelijk bijhouden op de fiets,
De fiets van Ine was inmiddels voorzien van een elektrische aandrijving
en zijn enkelgewricht was toen net operatief vast gezet.

Op het gebied van duurzaamheid kom ik nu pas bij hem in de buurt.
Paul had tientallen jaren geleden al zonnepanelen, scheidde zijn afval,
ving het regenwater op, maakte gebruik van het openbaarvervoer (ook als Ine met de auto ging),
gaf educatie over (en het liefste in en met de natuur) en had weinig op met showing-off en patserigheid.

Dat brengt mij op zijn werkzaam leven:

Hij heeft drie stevige banen gehad,
(los van zijn tijdelijke banen tijdens zijn studie: als huisman, wetenschappelijk medewerker, biologiedocent en actievoerder en initiatiefnemer van diverse plannen op milieu- en natuurgebied; waaronder het sluiten van de kerncentrale in Dodewaard)
In zijn werk is hij beleidsmatig actief geweest in de gemeente Almere, in Den Helder en bij de milieudienst Zuid Holland Zuid.
Volgens zijn eigen zeggen liep hij vaak voor de troepen uit; en had hij te maken met veel bestuurders die er met te weinig ambitie en verantwoordelijkheid in zaten.
Net als zij of hij zelf er genoeg van had, solliciteerde hij naar “een functie elders” in Nederland.
Ine bleef met de jongens inmiddels honkvast in Almere en gaf hem zijn ingevroren rantsoenen  mee om de week “op kamers” door te komen; op vrijdag keerde hij per trein huiswaarts.

Ook in deze banen heeft hij vaak ten goede van het milieu en de natuur, het beleid en het denken en doen kunnen veranderen,
tevens is het een goede les en opmaat geweest voor de start van het zelfbeheer waar (grote) Bram straks over zal vertellen.
Bij dit zelfbeheer zijn veel van zijn ideeën en ambities samengevallen met de wensen en inzet van zijn buurtgenoten in de vrijheid die verworven is op de gemeente.

Wie vertelt je op zijn sterfbed wat zijn persoonlijke missie en doel was in zijn leven? PAUL
Wie ondergaat zo berustend zijn naderende dood? PAUL
Wie hield van het leven, en de natuur in al zijn vormen en gradaties? PAUL
Wie hield van zijn kinderen, hun geliefden, kleinkinderen en van mijn bijzondere zus? PAUL

Zijn persoonlijke missie was:
laat met jouw inbreng de wereld iets beter achter dan hoe je hem aantrof,
en niet alleen vanuit sociaal oogpunt,
maar ook op het gebied van  leef- en omgevingskwaliteit:
Integraal-denken;
het wordt nu pas landelijk omarmd.
Niet alleen de economie op één; maar ook de kwaliteit van onderwijs, gezondheidszorg, volkshuisvesting en het behoud van natuur en milieu.

Haal het maximale uit je leven, benut je talenten,
was hij nou toch meer een calvinist dan een communist?

Nee, hij was een verzamelaar:
van idealen
van kennis
van her te gebruiken meuk
van vriendschappen voor het leven
van zaadjes en plantjes
van steeds meer volgers

Vaak was hij aan het zweten en ploeteren in de zon in z’n blote bast.
Hij was getrouwd met de zon,
zoals een zeeman getrouwd is met de zee.
En we kennen allemaal de uitspraak van Kniertje in het toneelstuk “Op Hoop van Zegen”
(of van Niertje, de variant van Neerlands Hoop in Bange Dagen; waar hij gek op was)
Nee, niet de vis (de pis) wordt duur betaald maar:
De zee geeft en de zee neemt,
en dat geldt ook voor de zon;
de bron die goede en foute cellen doet groeien en bloeien.


Paul, dit was een foute afslag op het eind van je leven,
en omkeren doen we niet.
Dat jou dit moest overkomen,
daar kan ik met mijn verstand en gevoel niet bij.
Maar wij zullen, net zoals jij dat deed, er in moeten berusten.


Vaarwel,

Jaap

Thema door Anders Norén