www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

in memoriam Paul – broer Wilbert



A: geboorte

Paul is letterlijk geboren tussen de kopjes en schotels van de verjaardag van zijn vader in de bovenwoning aan de Reggestraat in IJmuiden.
Hij had Jan moeten heten, naar zijn vader, zijn grootvader en overgrootvader.
Het verhaal gaat dat die overgrootvader onderaan de trap stond met een biefstuk voor de moeder van “jantje”.
Het is een Paultje klonk het van boven.
Die biefstuk is naar boven gesmeten en overgrootvader weigerde een lange tijd om langs te komen.

Paul aarde naar zijn familie en was ondernemend.
Hij had altijd wilde ideeën en die moest hij uitproberen.
Het begon al op 5 jarige leeftijd. Hij was op een dag zoek. Het veroorzaakte een grote zoekactie onder leiding van de wijkagent. Het bleek dat hij aan zijn eerste grote avontuur was begonnen. Hij was meegelopen met een aantal kinderen uit de buurt.



B: lagere school IJmuiden

Met 6 jaar mocht hij dan eindelijk naar school.
De Franciscus-school aan de Willemsbeekweg in IJmuiden.

Als oudste kreeg hij de supervisie over het transport van broer Rob naar school.
Op één van deze reizen bedacht Paul wederom een wild idee, dat uitgeprobeerd moest worden.
Hij had een stuk touw meegenomen en bond die aan zijn step en aan de fiets van Rob. Paul voorop.
Een drukke weg moest worden overgestoken.
Paul stak over maar zag een fietser over het hoofd. Rob zag de fietser wel en trapte op de rem, met als gevolg een pracht van een struikeldraad.
U raadt het al: de fietser lag op de grond.
Rob schok zich de lazerus en begon te janken.
Achteraf een goede afleidingsmanoeuvre.
Paul verwijderde gauw het draadje.



C: lagere school Driehuis

Voordat Paul definitief naar Driehuis verhuisde, was hij echter gespot door Ad Bluem.
Hij bestierde een jongenskoor. De zingende klokken.
Paul had blijkbaar een engelen stemmetje.
Met het koor werd elk jaar samen met de oratorium vereniging de Mattheus Passion uitgevoerd. Hij zong als kind dus mee met het stuk dat we net hebben gehoord.

Tegenover het huis in Driehuis was in zijn jonge jaren braakliggende grond waar Paul al zijn wilde ideeën kon uitleven en uitproberen:

Ideeën die hij nooit heeft losgelaten en die je terug ziet komen in de natuur om zijn huis in Almere.

  •  Kuilen en geulen graven. Zo diep dat je onder de grond kon kruipen. Een voorloper van de kwelbeek?
  •  Langs het kerkhof tegenover het huis stonden grote bomen.
    In de stam werden grote spijkers geslagen die als een soort wenteltrap diende. In de boom werd een hut gebouwd.
    Ongehinderd door een gebroken pols (en dus met gips) klom hij naar boven.
    Ons vader kwam ook kijken en klom naar boven, maar volgens Paul scheet hij van angst in zijn broek en moest hem helpen om weer op de begane grond te komen.
  • Tegenover het huis stond een houten fietsenhok.
    Een van de zijkanten werd door Paul omgetoverd tot een dartbord. Een nieuw trefpunt voor de wijk.
    Totdat een van de toeschouwers de dartbaan overstak terwijl  Paul  net zijn pijltje gooide. Precies raak. Maar wel in het hoofd van het jongetje.
    Het liep achteraf allemaal goed af.
    Maar onze dartpijltjes waren sinds die dag geconfisqueerd door ma.


D: Middelbare school

 

Na de lagere school begon een ander leven. Paul ging naar de HBS, het katholieke Mendel.
Een periode met nieuwe ervaringen met buitenschoolse activiteiten als een optreden van de Haarlemse rockband Ekseption.
Thuis draaide we opeens de Beatles en de Rolling Stones

 

Maar thuis bleef Paul ook Paul: wilde ideeën die uitgeprobeerd moesten worden.
Paul kreeg het wilde idee een vleugelverzameling aan te leggen. Van vogels dus.
Dat ging niet lang goed:
Ons ma vroeg Paul die weg te gooien, omdat de vleugels zelf wegliepen door de maden.

Op zijn 15e begon hij te sparen voor een brommer. Uiteraard een Puch.
Hij kreeg het wilde idee er voor te gaan werken: bij aannemersbedrijf Koning
en uiteraard brak hij weer iets.
Hij heeft toen de rest van de vakantie thuis gezeten, maar wel in de ziektewet en het loon werd doorbetaald.
De Puch kon besteld worden.
De foto die u nu ziet draait dus niet om dat gekrioel op de grasmat,
maar links, helemaal links staat de Puch.
De Puch waarmee hij een jaar later samen met Kees Rolvink de Oostzee rondde



E: HTS

Het was zijn vriend Kees Rolvink die hem deed besluiten naar de HTS te gaan. Op de HTS kwam hij in een andere wereld. Er liepen mensen rond met andere ideeën.
Thuis begon Paul met zijn volgende wilde idee:
hij liet zijn haar groeien. Paul werd een hippie.

De opleiding was niet wat hij zocht.
Dat werd vooral duidelijk in het derde jaar met de stage bij het bedrijf dat de A9 aanlegde, dwars door het toen nog groene Velserbroek.
De stage was overigens snel afgelopen, want op een lege weg kan je natuurlijk uitproberen hoe hard je kan rijden (een wild idee uiteraard).
Hij lag daarna weer met gips om zijn been een tijdje op de bank thuis.

Paul was in dat jaar ook idealist en pacifist geworden.
Dat jaar werd hij opgeroepen voor de militaire keuring.
En Paul had geen trek in militaire dienst.
Hij wierp zich op een volgend wild idee:  de keuring omzeilen:
Dat lukte met steun van een volleybal team. Weer een heel andere wereld, waar hij zich met ziel en zaligheid in onderdompelde.
Het gebroken been van de A9  was dun geworden. Met aanwijzingen van een fysiotherapeut die ook in het volleybal team zat, trainde hij zijn andere been.
Op de keuring had hij dus een dun instabiel been en een sterk been.
Het wilde idee werkte perfect: hij werd afgekeurd en speelde daarna, zoals jullie allemaal weten, nog jarenlang volleybal.
Het volleybalteam bracht zijn nieuwe toekomst.

Daar was ook een zekere Ine.
Hij begon met het uitwerken van misschien wel zijn meest beste wilde idee.
Hij ging samenwonen met Ine.
Het resultaat is bekend: Casper, Mark,
Loraine, Lianne, Daan, Bram, Lars en niet te vergeten Tim die net zo mooi zijn herinneringen met Paul deelde


Paul was de oudste van zeven kinderen en als oudste kind heb je de ondankbare taak om de weg vrij te maken voor de rest.
Dat heeft zijn broers en zussen veel ruimte gegeven om zich te ontwikkelen tot wat zij nu zijn en Paul daar zijn we je nog steeds dankbaar voor.

Thema door Anders Norén