www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

in memoriam – Betty Arkenbout – Bosman

Lieve Ine, Casper, Mark, familie en vrienden.

Het is onvoorstelbaar en verpletterend  verdrietig , maar  ik sta hier voor jullie om , ook namens mijn man Hans Arkenbout ,  onze lieve vriend Paul Weber te herdenken en te memoreren.

Een bijzondere lieve, gekke en wijze vriend is niet meer onder ons.

Naar aanleiding van dit trieste bericht, kreeg ik het advies, wen er maar aan!
We zijn in een fase van ons leven gekomen dat dit ons regelmatig zal overkomen.
Nou echt niet !
Hoe kun je ooit wennen aan zo’n verlies van een dierbare vriend.
Er mee leren omgaan , dat is wellicht te proberen.

Paul en Ine leerden wij kennen in de jaren 70, 45 jaar geleden. Wij woonden net in de Betuwe , in Andelst en daar waren Ine en Paul ook neergestreken. onze Lennart was net 1 jaar.
Ine was in verwachting van Casper en het jonge stel zocht iemand om te kramen.
Ik was  “ in between jobs” zoals dat tegenwoordig heet,  dus ik had tijd. Wat er volgde was de start van een bijzondere vriendschap.

We waren import in een wat ons betreft saai en achtergebleven dorp.
Paul en Hans hadden direct een klik, beiden natuurliefhebbers, met als specialisatie vogels.
Ze hebben samen wat afgefietst  met of zonder kinderen. Op zoek naar nachtegalen en ransuilen in het Loenense bos,
Paul was naast zijn studie de huisman en dat deed hij op een bijzondere wijze, zoals alles bij Paul altijd bijzonder of gek was.  We waren vaak bij elkaar en wat hebben we veel plezier gehad.

Paul was vaak de aanjager. De humor had altijd een hoog Koot en de Bie gehalte . Ik weet nog dat ik een blaadje van de bescheurkalender kreeg , welbekend bij leeftijdgenoten, met de tekst: zullen we Betty nog voor de kerst op laten nemen. Het blaadje heeft nog jaren bij ons op het toilet gehangen.
Ook herinner ik mij nog dat Paul mij in een ballorige bui in de regenton onderdompelde. Lennart, die getuige was, liep maandenlang met een grote boog om Paul heen!
We waren vast een raar stel in het dorp, kinderen op  de buik, langlaufen in de straat.  Een huisman i.p.v.  huisvrouw en dan ook nog vegetariërs.

We lagen met z’n vieren in het grote houten bed, afhankelijk van het tijdstip van de dag, met koffie , chocolademelk voor Paul en koeken van Weernekers , de bakker.  Dat we niet moddervet zijn geworden is een wonder.
In de avond was het Caveau, wijn van de melkboer, tenminste Ine en ik.

Paul heeft ons geleerd , samen met Ine ,  onze rol als opvoeders en dorpsbewoners op een bijzondere  manier te ervaren.
Paul was oprecht belangstellend en nam de tijd voor een praatje, zo leerde hij het  dorp kennen,
Geen oordeel, en altijd oprecht blij als hij je weer zag, kortom een goed mens.

Na ongeveer vier jaar vertrokken Ine en Paul met hun inmiddels twee kinderen naar Almere.
Heel erg jammer, voor ons.
Het werd een vriendschap op afstand . We zagen elkaar beduidend minder, maar niet minder intens.
We pakten de draad van onze vriendschap altijd weer op alsof we elkaar onlangs nog hadden ontmoet.
Tijdens bezoeken van ons aan Almere was Paul altijd apetrots op zijn projecten rondom het huis.
Paul had altijd een programma in petto. Afgelopen zomer nog een prachtige fietstocht in het Gooi, onder leiding van Paul , inclusief ijsvogels.

Zondag een week geleden waren we bij Paul om afscheid te nemen.
Het was eerst heel emotioneel, maar nadat we ons hadden herpakt hebben onze gezamenlijke herinneringen opgehaald en zelfs gelachen.

Paul zei, toen Ine even in de keuken was: “Ik vind het zo erg dat ik Ine en de kinderen moet achterlaten”.
Dat was zo verdrietig voor hem.
Ine is een sterke vrouw , met veel familie en vrienden om zich heen, die redt het wel.
Dat hebben we hem op het hart gedrukt.

Ons rest de nog veel meer mooie herinneringen met Paul en die zullen we samen met Ine nog jaren ophalen hoop ik. En waarschijnlijk ook weer samen lachen, maar nu even niet.

Ik sluit af met een wat mij betreft heel toepasselijk gedicht van Rutger Kopland ,
uit de bundel  (l Toen ik dit zag , 2008)

Speciaal voor Paul.

Er is iets in de zang van een MerelHet is voorjaar, je wordt wakker

Je ligt te denken in de nacht
Het raam staat open- er is iets

Waarvan de vogel zingt
En je denkt aan wat je moet opgeven

Er is iets in je wat leeg is en het stroomt vol
Met het zingen van de Merel.

Lieve Paul ,

We gaan je ontzettend missen

Betty Arkenbout Bosman
7 mei 2021

Thema door Anders Norén