www.hoekwierde.nl

Welkom bij de Bewonersgroep Hoekwierde

Bezoekers, Centraal grasveld

In Memoriam Ton Huijzer . Een verslag van het afscheid van Ton Huijzer op 14 september 2020.  Verlies van een alleskunner.

 

De voorbije dagen hebben vele deelnemers aan het zelfbeheer zich ingespannen om het grote veld en spic en span bij te laten liggen. Ook op de dag van het afscheid worden de vier broers van Ton geholpen om het veld corona proof in te richten voor het afscheid.

Om 10.30 uur start het afscheid van Ton op het grote veld. De broers en neven dragen de kist van huis naar het veld.

Aldaar klinkt een mooi Iers lied , gezongen door het koor van Anneke. Vervolgens is een ieder in de gelegenheid afscheid te nemen en daarna plaats te nemen in de erehaag.

De rouwstoet gaat lopend de wijk uit.

Dag Ton.

Om 1200 uur is er het afscheid in besloten corona kring in de Goede Rede.

Na orgelspel dragen de broers de kist binnen. Broer Hijlke heet een ieder welkom waarna Tessa de kaars aansteekt.

Anneke zet het lied “Als alles duister is” in waarna allen meezingen .

Dan voer ik het woord namens het  zelfbeheer Hoekwierde eo

“Ton, je vervulde 9 jaar met verve de rol van roerganger van het zelfbeheer in de Hoekwierde en haar omgeving. Mede namens de meer dan 100 deelnemers van dat zelfbeheer breng ik het een en ander onder jullie aandacht.

“Nou, dan gaan wij toch zelf de buurt onderhouden”,  zei je in de zomer van 2011. “En wij zoeken  tevens een nieuwe gemeente, die wel naar haar bewoners luistert”, vervolgde je  na de zoveelste teleurstellende actie van ons tegen de gemeente bouwers in het groen .

Op dat moment , in de zomer van 2011  ,na twee jaar actievoeren tegen het bouwen in ons groen   ,is het zelfbeheer van de Hoekwierde en haar omgeving geboren.

” Ik word steeds moedelozer en ben het zat met al die negatieve energie”, zei je. “Ik zet mij liever in voor zaken waar ik positieve energie van krijg”, vervolgde je.

In een notendop kenmerkt  je dat ten voeten uit. Een ondernemende ,positief ingestelde “out of the box” denker en doener. Afijn, wij organiseerden een succesvolle draagvlak bijeenkomst en  snel daarna was er een eerste Wijk Werk Ochtend. Genaamd “Hoekwierde, schoon de winter in.” Potverdrie, staan daar op een zaterdagochtend 60 buurtjes ons aan te kijken met een vragende blik, zeg maar wat wij moeten doen. Je sleepte mij vervolgens  het hele land door op zoek naar een grasmaaier  en andere hulpmiddelen. Bij je broer Jos werden een keet , containers en andere attributen geregeld. Als ex dienaar voor het openbare bestuur  weigerde  ik om subsidies aan te vragen. Ik huiverde voor de bureaucratie en de afhankelijkheid.

Geen probleem”,  zei je. Enkele weken later ligt er 15000 euro op de plank, afkomstig van Binnenlandse zaken. Een startkapitaal dat snel groeide met oa hulp van Miranda en Groen Dichterbij.

Van meet af aan was in onze samenwerking de taakverdeling helder .  Jij vervulde de rol van voorzitter van het bestuur en het officiële gezicht naar buiten .  In de eerste jaren was zelfbeheer hot.  Radio,

televisie

en honderden bezoekers

passeerden ons theater. Met jou als excellerende gastheer en ambassadeur.Je sprak dan over een nieuw sociaal systeem in ontwikkeling.

Zware woorden maar evident is dat onze onderlinge verbondenheid in de buurt en de kwaliteit van onze fysieke woonomgeving van een bijzonder hoog niveau is geworden . Daar mag je terecht voor in je handen wrijven en trots op zijn.

In ons zelfbeheer domineert het werken in en met het groen.  Dat groen was niet direct je meest favoriete bezigheid. Om niet te zeggen, daar liep je met een grote boog omheen. Behalve dan als er een nieuw speeltje geïntroduceerd en uitgeprobeerd moest worden.

Neen, de voorkeur van jou lag op het terrein van de techniek en de innovatie. Zowel kleine als grote zaken. Iets bedenken en dan maken. Daar kon je midden in de nacht voor wakker gemaakt worden. Hoe meer graafwerk,

hoe meer buis

, hoe meer hout

, hoe meer boren

,hoe meer  beton en staal

, hoe leuker voor jou. Zo inspireerde je bij het productieproces van het KWAM. Het KunstWerk van Anne-Marije.

Je nam ons daar mee met een transcendente ervaring op het beton.

Zonder jou had er ook geen  zwaluwen til gestaan

“Ik ben een kleinzoon  van een echte scheeps timmerman”, zei je geregeld. Het jaarrond was je bezig in je werkplaats voor nummer 51.

Onder het motto” Niet zoeken maar vinden.”

Dat was jouw terrein . Daar moest je op meer dan 1.5 meter  blijven. Spaarzaam was er een uitzondering voor een  lieftallige assistent.

“Leer en ontwikkelovereenkomst”. Zo luidde de samenwerkingsovereenkomst met de gemeente die  je hebt geschreven. Welaan, in de voorbije 9 zelfbeheer jaren hebben wij veel geleerd en ontwikkeld. Door jouw bijdrage is het helemaal goed gekomen met de samenwerking met de gemeente, later ook met de sectie  bouw. Wij hebben inmiddels besloten toch  maar te blijven wonen hier in deze buurt.

In de beginjaren van ons zelfbeheer hadden wij twee keer per jaar een buurtbijeenkomst alwaar ideeën voor verfraaiing voor de buurt door de indieners werden ingebracht en toegelicht. Jij vervulde de rol van voorzitter op eigen wijze. Je bleek een meester in het verbinden van mensen.

Al die ideeën ter verfraaiing  zijn inmiddels  gerealiseerd  . Zo is er een buurt ontstaan van en door de deelnemers. In de eerste 5 jaar werd de directe woonomgeving omgevormd. Toen deze naar ieders zin was werden de projecten wat groter. Na de Kwelbeek volgde de  Kwelwadi en tot slot de Kwelplas met als onderdeel een zeer bijzonder en uitdagend natuur kinder speelparadijs. Daar kon je weer  kind  zijn. Eerst faciliteerde je samen met  oa Thom , Bram en Willem door een steiger van 200 meter lang gelegen in het Beatrixpark te slopen en te vervoeren naar de Hoekwierde.

Met dat hout kon er weer gecreëerd en gebouwd worden. Het speelparadijs draagt duidelijk je handtekening. Je wees ons de weg naar de bron.

En je leerde ons hoe dat gaat met een condoom.

Zonder jou had er geen waterspeelplaats gestaan,

En geen schommel met een unieke tui constructie.

Stuk voor stuk voorzieningen waar doorzettingsvermogen, innovatie en een groot technisch inzicht absolute randvoorwaarde voor zijn. Wij zijn blij dat je dat ons hebt gegeven.

Uitrollen van het zelfbeheer naar andere buurten was vanaf het eerste uur een wens van je. De kwelbeek en het krachtbossie vormde een brug richting de Velden . Richting de overige Wierden heb je  gefaciliteerd door de aanschaf van twee maaiers op persoonlijke titel. Een bijzondere actie van je vormde het dichtstraten van een zandvlakte nabij het inmiddels gesloopte buurthuis van Linda.

Ik begon met een teamfoto en eindig met een teamfoto.  Deze is gemaakt in het kader van de nationale natuur werkdag en is van eind 2019. Daar sta je, de man met de zeis.

Graag had je en wij met jou nog vele klussen opgepakt. “Het is wat het is”,  zei je aan het eind van de rit.

Antonius, dank voor je vriendschap, je humor,  je creativiteit, je energie , je inspiratie en je daadkracht. Het is onze opgave om in jouw geest door te gaan. Wij wensen je drie meiden en je vier broertjes veel kracht toe in een leven zonder jou.”

 

Vriend Ed Roelandse speelt een blues op een dobro gitaar.

 

Vervolgens spreekt vanuit de schoonfamilie Anoushka. Zij heeft een gedicht over sterven.

 

Hijlke spreekt namens de 4 broers van Ton

Wie is student Huijzer?
Zo klonk het 43 jaar geleden in de Technische Universiteit Delft uit de mond van de gerenommeerde hoogleraar Bos, grondleger van ingenieursbureau Witteveen en Bos.
Ton stak zijn hand op en Bos zei:
‘Ik heb met zo’n plezier naar je bouwtekening staan kijken, dat ik je een 11 wil geven, maar dat kan hier niet, dus wordt het een 10.’

Ton had als opdracht om met houten balken van 4 meter lang, een brug te ontwerpen, terwijl de overspanning 6 meter moest zijn. Hij had dat zo handig opgelost en uitgedetailleerd, dat hij zelfs de bouten en moeren had ingetekend. Voor Ton was dat niet bijzonder. Dat was vanzelfsprekend en daar had hij aardigheid in.

Toen Ton eind maart zijn gamma knife straling onderging, mediteerden de buurtbewoners om hem steun en energie te geven. Carien en ik mediteerden op afstand mee. Bij Carien kwamen vragen over Ton op: wat een bijzonder leven eigenlijk. Dit leidde tot biografiegesprekken. De weerslag hiervan staat opgetekend in dit boekje. U kunt hier een exemplaar van krijgen na afloop.

Ton wist zich nog veel van zijn eerste levensjaren te herinneren. Dat hij met zand en water speelde.

Net zo makkelijk in de zandbak als op echte bouw projecten. Hij was geïnteresseerd in alles wat zijn vader op dit gebied deed.

Toen we in Bergen op Zoom woonden, als jochie van 3 benieuwd naar hoeveel heipalen er gebroken waren bij de aanleg van de latere A27, die bij Gorkum de betonplaten rijweg fundeerden. Maar ook al het dilemma als jochie van net 4: bij de buren op TV de sluiting van het Veerse Gat zien, of met z’n vader mee zijn bouwputten bekijken in Zeeland. De oplossing was: met pa mee, die vervolgens er voor zorgde dat Ton in een kroegje met tv de sluiting toch kon zien.
Doordat hij veelvuldig als klein manneke meeging en, meedeed (!), op het werk van zijn vader is het fundament gelegd voor zijn verdere leven in zand en water.

Door verhuizingen van Kerkdriel naar Bergen op Zoom, naar Enschede en naar Sassenheim, heeft hij maar 2 keer een half jaar kleuterschool gevolgd. Er was geen plek voor hem. Voor Ton was dat geen enkel probleem, want de wereld om hem heen was zijn speelplaats: overal vriendjes en overal werd gebouwd.
Hij was nog geen 5 jaar of hij speelde gemakkelijk een kilometer verderop in Enschede, waar riolering en straten werden aangelegd en woningen gebouwd.
Op zijn 11e jaar legde hij al op zolder de elektra-leidingen aan, die daarna werden goedgekeurd door een bevriende installateur van Pa.

Wat Ton zijn ogen zagen, konden zijn handen maken! Maar dan moest het wel net even anders, want wat hij zag, dat was er al. Ton wilde iets nieuws kunnen leren, dus verbeterde hij het, maakte het mooier of handiger in gebruik.

Voor mensen in de omgeving is dit altijd willen veranderen van wat hij tegenkomt wel eens lastig. Vraag je aan Ton: ‘moet ik linksom of rechtsom?’ Antwoordt hij: ‘je moet er onderdoor of overheen en anders maar er dwars doorheen.’ Dus 3 nieuwe mogelijkheden….
En als je ergens dwars doorheen aan het gaan was, dan kreeg je van hem de adviserende vraag: ‘Waarom ga je er niet even omheen?’

Het thema, dat alles net effe anders moest, maakte ook dat hij het na 2 jaar Delft saai begon te vinden en ernaast veel ging klussen. In elke straat van Sassenheim, heeft hij wel een klus gedaan. Ook hier geldt: zijn omgeving is zijn speelterrein.

Hij is als eerste civiel ingenieur techneut in slooptechnieken. Het grootste sloopbedrijf van Nederland (Fa. Kruk) nam hem graag in dienst, want nu hadden ze iemand die op dezelfde golflente met de heren ingenieurs van Rijkswaterstaat kon praten.

Maar toen daar het nieuwe vanaf was, wilde hij weer een volgende stap maken: rioolinspecties bij Piet Vermeer. Dat gebeurde met een robotcamera. Maar het fabrieksmodel functioneerde onvoldoende (naar de zin van Ton), zodat Ton daar zelf aan ging sleutelen om te verbeteren.

De nieuwe uitdaging was directeur Midden-Nederland van de wegenbouwdivisie van Piet Vermeer, hier in Almere. Ook hier zocht Ton na verloop van tijd, nieuwe invalshoeken en kwam hij als een van de eersten terecht op het domein van publiek-private samenwerkingsprojecten in de wegenbouw.

Daar ontdekte hij al snel dat de project-risico’s onvoldoende gedeeld en gedragen werden en zocht hij naar wegen om op andere manieren als opdrachtgever en opdrachtnemer samen te werken.
Zijn eigen bedrijf kreeg de naam “scheppen”. En vroeger stond dat alleen voor het daadwerkelijk met een spade in het zand bezig zijn, maar nu weerspiegelde die naam ook het creëren van mogelijkheden en ruimte in de overdrachtelijke betekenis.

En dan kom je op het vlak van gedrag van mensen, waarmee hij de laatste jaren bezig is geweest. Er wordt gezegd dat Ton ruimte gaf en zeker niet stuurde. Maar de mensen dicht om hem heen (zijn gezin), of wij als 4 broers, hebben dat niet altijd zo ervaren: Ton maakte het gewoon onmogelijk om nee te zeggen, dus ja, dan moest je eenvoudigweg wel mee in zijn richting.
Ton wist heel veel en had ook vaak gelijk. Maar het valt niet mee als je van hem een lesje psychologie krijgt, terwijl je dacht dat je er zelf als afgestudeerd psycholoog, inmiddels ook wel wat van wist. Ton kon wel eens patriarchaal en belerend zijn.

Maar, Ton wist ook echt veel: als kind zat hij vaak ziek, dauwworm (eczeem) en bronchitis, op een “stoelebedje” thuis. In de 4de en 5de klas van de lagere school heeft hij zo de 8-delige Elseviers Visum Encyclopedie helemaal van voor naar achter doorgelezen. Ton liet zich niet beletten door die ziekteperiodes, van soms wel 6 weken. En dat bleek ook in zijn laatste levensjaar; je kunt immers ook doorgaan zolang je er niet bij neervalt.

Ton z’n eerst en sterkste affiniteit ligt op het vlak van techniek en “doen”. Zijn gave is dat hij snel en gemakkelijk verschillende dingen met elkaar kan combineren. En daarmee mensen in zijn omgeving verbaast, terwijl het voor hem vanzelfsprekend is.

Paul vertelde net al dat Ton het groen voorbij liep, totdat er machines of materiaal mee gemoeid was, dan dook hij weer op. Zo leefde hij zich ook uit in de muziek, hij kon 5 akkoorden spelen als slaggitarist in de band ten tijde van de middelbare school,

maar eigenlijk ging het hem er veel meer om zware geluidsboxen te bouwen en versterkers in elkaar te zetten. Zwart geschilderd met Giant Amplification als zijn merk in witte blokletters.

Dat resulteerde in een twee optredens van de band Deeploma, waar Ed, zijn broer Nico en ik ook in speelden. Maar waar op school niet zozeer de muzikale prestatie indruk maakte, sprak iedereen er wel over dat Ton midden in de aula een stellage had gebouwd van kantinetafels, 5 tafels hoog, waarop twee diaprojectors foto’s projecteerden. Of wat je vroeger had: inkt tussen de glaasjes van een dia, die door de hitte van de lamp in de projector, in allerlei kleuren en vormen op de projectiewand uiteen dropen.

Over die stellage is nog jaren gesproken. En ik begrijp dat de wijkbewoners dat ook hebben gedaan, toen om de buis te boren voor de waterpomp op de natuurspeelplaats, een stijger van 10 meter hoog werd geplaatst.

Voor Ton zijn veel dingen vanzelfsprekend, soms besefte hij dat hij daarmee ook mensen kon imponeren, maar het ging hem toch vooral om de inhoud. Hij zette zich in met veel energie en ging daarbij wel eens over zijn eigen grenzen. Er zijn momenten geweest dat de omgeving hem in zijn kraag pakte en zei: ‘ga nou maar eens even thuis rustig bijkomen.’

Wat veel indruk op ons heeft gemaakt, is de manier waarop Ton de laatste maanden met zijn ziekte omging. Toen hij besefte dat zijn ziekte hem ging beletten om te doen wat hij wilde doen, wenste hij afscheid te nemen van de mensen om hem heen. Dat is emotioneel heftig geweest, maar ook mooi.

Mijn broer Jos zei daarbij: ‘elk van ons vijf, heeft een eigen kwaliteit. Die van Ton zijn: aanpakken, neerzetten en oplossen. Thuis hebben wij niet echt geleerd om te praten over gevoelens, maar in het aanpakken en neerzetten, is wel de onderstroom ontstaan van onze hechte verbinding als 5 broers’.

Gert Jan heeft dat “doen en aanpakken” ervaren doordat hij als 3 jarige bij Ton achterop de fiets moest helpen een lange gordijnrail vast te houden, die Ton in het dorp 7 km verderop had gekocht. En Gertjan meldde: ‘in dat “doen” heb je stenen verlegd….., rotsblokken, en bergen verzet.’

Bert heeft Ton getypeerd als de grote broer die zijn rol als oudste invulde als hoeder over zijn 4 jongere broers. ‘Ton, je voelde die verantwoordelijkheid en je nam hem ook. Je stond altijd klaar voor ons om te helpen en we hebben veel van je geleerd’.

En dat herken ik, het gaf een veilig gevoel als je iets nieuws in moest dat er een oudere, grote broer was waarop je kon terugvallen.

Ton, namens ons vieren: dankjewel dat je onze broer bent geweest en blijft en een goede reis verder!

“Erbarme Dich” van ene Bach  vormt de muzikale overgang naar de zeer persoonlijke verhalen van achtereenvolgens Tessa,

Sanny

en Anneke.

The Lau en Sara Bettens zingen; “Onder aan de dijk”

Tijdens “Shine on you crazy diamond” van Pink Floyd wordt de kist uitgedragen en vormt zich de stoet richting de begraafplaats. Alwaar de ter aarde stelling. Vaarwel Ton

Later op de dag maakt Paula een gedicht.

“En de kinderen spelen

Onverminderd

Slingeren aan een touw

Schommel, wip en pomp

Geen idee

Dat is mooi

Ook confronterend

Net als de zon die schijnt

Over een buurt

In rouw”

  1. John en An van Haeften

    Wederom ontroerend. Dank voor het plaatsen.

  2. els donkers

    Wat een prachtig eerbetoon!

  3. Frank en Lydia

    Jeetje, wat een mooi mens en wat een mooie andere mensen…..sterkte!

  4. Winnifred

    Ja, dank. Om nooit te vergeten. Herinneringen en een weer een mooi gedicht van Paula.

    • Paula

      Dankjewel Paul voor het delen. Jouw toespraak en nu dit verslag. Echt bijzonder. Grijpt aan om te zien en te lezen. En ik zou me zo kunnen voorstellen dat Ton heel rustig iets zegt in de trant van: “gewoon verder gaan”.

  5. Wil Neering

    Wat fijn dat ik door deze toespraken van Paul en de familie van Ton hem wat beter heb leren kennen. Hij was een geweldig mens, wat had hij veel in zijn mars en als bewoonster van de Hoekwierde ben ik trots dat hij ook bewoner van de Hoekwierde was ik wens zijn familie heel veel sterkte.voor de komende tijd.

  6. Johan

    Wat een mooi verhaal!

  7. Hans Lap

    Wat een prachtig overzicht van Ton door de broers en Paul. Ton vond ik een heel sympathieke buurt collega waar je veel van kon leren. En voor de familie heel veel sterkte gewenst.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Thema door Anders Norén